SERXWAŞÎ Û BÎRANÎN
SERXWAŞÎ Û BÎRANÎN
Jina Apê min Lêyla Demirkol, ji nav me bar kir û çû dîlovanîya xwe.
Xopana nêxwaşîyê ji yaqê ne wû.
Bernada ku jîyana xwe bi rêhetî berdevam ke.
Ji ber Gûrçikê xwe pir kişand.
Niha ketê îstirahateke kur û tû dere xwe nêşene.
Amojê min Leylê, jineka jîr û bi qedîr û qiymet dizanî wû.
Ji gûndê “Hamzalı”( Şefaatlı) bû bûk û hate nav malwata me.
Ji ku bûka me ye, me tu nerîndîyê we nedîn.
Ji me ra timê rind û rûken wû.
Xwedê ma sebireka mezin bi apê min Mehmedê Reşîd de.
Sere Malwatê me xwaş be.
Mete Demirkol, ji Gûndê Ramiko
|
Roka ku min bihîst ku amoja min çûyê rehmeta xwedê, min helbestek niwisî.
Ez dixwazim wê helbestê ku min bi zimane tirkî niwisandîye ji bîranîna wê ra bi rê kim.
Leylam`a !
Hayat dediğimiz şey nedir ki ?
İnsanın ayağının altından kayan toprak
Son nefes...
Ve geride sevdiklerimiz, sokaklar, hastalıklarımız,
Gökyüzünün maviligi ve sonsuzluk.
Bir bütün olarak özgürlük ve yalnızlık.
Sen de gittin…
Oysa şairin dediği gibi „hayata sıkılmış bir kurşun“ gibiydin.
Sevdiceğimiz gülümüz.
Sıle sokakları bu gecenin karanlığını fırsat bilip,
Gizli gizli ağlayacaklar.
Ama biliyorum ki Almanya ağlamayacak
Sensizliğe alışmak çok zor
Tok sözlü olmanı ve en çok ta seni
Çok ama çok özleyeceğim.
11.11.2005 London.
|
